Άσπεργκερ

Σε τι διαφέρει το σύνδρομο Άσπεργκερ από τον Αυτισμό

Το 1944 ο Χανς Άσπεργκερ έκανε την πρώτη διάγνωση του συνδρόμου το οποίο και διατηρεί μέχρι και τις μέρες μας το όνομά του. Ωστόσο αρχικά οι πρώτες του παρατηρήσεις σχετικά με το σύνδρομο δεν είχαν βρει καμία αποδοχή από την Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση. Μεσολάβησαν πολλά χρόνια και χρειάστηκαν πολλές λανθασμένες διαγνώσεις μέχρι που η δουλειά του να κερδίσει το ενδιαφέρον και μαζί με αυτό και την αποδοχή της επιστημονικής κοινότητας. Η ύπαρξη αυτής της νέας διαγνωστικής κατηγορίας ήρθε να καλύψει το κενό που υπήρχε διαγνωστικά.

Το σύνδρομο Άσπεργκερ πολύ συχνά αντιμετωπίζεται ως μία υποκατηγορία της ευρύτερης διαγνωστικής κατηγορίας του αυτισμού. Υπάρχει μία έντονη διαφωνία σχετικά με το αν τελικά το σύνδρομο αποτελεί μία αυθύπαρκτη κατηγορία εντός του αυτιστικού φάσματος, ή αν είναι αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας.

Το γεγονός της υψηλής λειτουργικότητας το οποίο κατ εξοχήν σχετίζεται με το σύνδρομο Άσπεργκερ, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να εξισώνεται με μειωμένες ανάγκες για παροχές και παρέμβαση. Η διάγνωση του Άσπεργκερ δεν μπαίνει συνήθως νωρίτερα από τα τρία χρόνια ή και κάποιες φορές πολύ αργότερα πια, κατά την ενήλικη ζωή ενός ατόμου.

Όπως και στον αυτισμό έτσι και στο σύνδρομο Άσπεργκερ, απαντώνται δυσκολίες στην αλληλεπίδραση, στην επικοινωνία λεκτική και μη καθώς και στην αναγνώριση συναισθημάτων.

Πιο συγκεκριμένα δυσκολίες σε επίπεδο αναγνώρισης συναισθημάτων, σκέψεων κοινών εμπειριών, φαίνεται να δυσχεραίνουν τη δημιουργία σχέσεων στα άτομα με Άσπεργκερ. Επιπροσθέτως, η τάση για προσκόλληση σε συγκεκριμένες ρουτίνες, η έλλειψη ευελιξίας στη σκέψη και στη συμπεριφορά, η δυσκολία αφομοίωσης αλλαγών και η δυσπροσαρμοστικότητα σε νέα δεδομένα, είναι παράγοντες που δύνανται να αποτελέσουν μια προβληματική για μία σχέση και ευρύτερα για τον τρόπο προσέγγισης και επαφής των ατόμων με Άσπεργκερ.

Σεμινάρια

unable to load XML file

Ενημερωτικό δελτίο

Εγγραφείτε στη λίστα ενημερωτικών δελτίων μας παρακάτω:

*υποχρεωτικό πεδίο