Χαιρετισμός

Στο υλικό του σεμιναρίου μας για το Σύνδρομο Άσπεργκερ, υπάρχει ένα απόσπασμα που μου αρέσει συχνά να χρησιμοποιώ. Ένας νεαρός με Άσπεργκερ περιγράφει τον Αυτισμό: «Το σύνδρομο Asperger είναι κάτω από την ομπρέλα «αυτισμός». Είναι χρήσιμο αν σκεφτόμαστε έτσι τον αυτισμό – σαν μια ομπρέλα με πολλούς ανθρώπους από κάτω να στέκονται σε διαφορετικά σημεία. Ανάλογα όμως με το πού στέκονται κάποιους τους πιάνει η βροχή περισσότερο ενώ κάποιους άλλους λιγότερο».

Από το 1999 που ιδρύθηκε το ΔΙΚΕΨΥ, έχουμε συναντήσει δεκάδες παιδιά στο φάσμα, λιγότερο και περισσότερο «βρεγμένα». Κάποια τα έφεραν οι γονείς τους τριών χρόνων για να μάθουν να λένε ‘μαμά’ και ‘μπαμπά’ και τώρα, έφηβοι πια, βγαίνουν με τους θεραπευτές τους για καφέ στην πλατεία ή βόλτα στο εμπορικό.
Η μεγαλύτερη ικανοποίησή μας είναι όταν ακούμε πως ανυπομονούν να έρθουν για το μάθημα ή προσπαθούν με ‘πονηριές’ να μείνουν λίγο ακόμα.

Φτιάξαμε αυτή την ιστοσελίδα ως προέκταση της κεντρικής μας (www.dikepsy.gr) για να μοιραζόμαστε με τους γονείς και τους θεραπευτές την εμπειρία μας και διάφορα ζητήματα που μας απασχολούν πάνω και γύρω από την ‘ομπρέλα’ του αυτισμού.

Ελπίζουμε να σας φανεί ενδιαφέρουσα και χρήσιμη. Και μην ξεχνάτε πως μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας για απορίες, διευκρινίσεις και προτάσεις.

Με εκτίμηση,
Ασπασία Πασπάλη
Ψυχολόγος Msc, Bsc
Υπεύθυνη ΔΙΚΕΨΥ

Αρχική

Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι νωθροί. Ποτέ τους δεν παρατηρούν τα πάντα. Ρίχνουν απλώς μια ματιά, όπως λέμε, που είναι το ίδιο σαν να λέμε «χαζεύω κάτι» ή «στυλώνω» το βλέμμα σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, για παράδειγμα όταν μια μπάλα του μπιλιάρδου λοξοκοιτάζει την άλλη μπάλα του μπιλιάρδου. Έτσι οι πληροφορίες μέσα στα κεφάλια τους είναι στ αλήθεια απλές. Για παράδειγμα, αν είναι κανείς στην εξοχή, οι πληροφορίες μπορεί να είναι κάτι από τα εξής:

  1. Στέκομαι σ’ έναν αγρό με παχύ χορτάρι.
  2. Υπάρχουν μερικές αγελάδες στους αγρούς.
  3. Έχει λιακάδα με λίγα σύννεφα
  4. Υπάρχουν μερικά λουλούδια ανάμεσα στα χορτάρια.
  5. Υπάρχει ένα χωριό στο βάθος.
  6. Υπάρχει ένας φράχτης στην άκρη του αγρού με μια πόρτα σε μια μεριά.

Αν όμως εγώ σταθώ σε έναν αγρό στην εξοχή παρατηρώ τα πάντα. Για παράδειγμα θυμάμαι τον εαυτό μου να στέκεται σ΄ έναν αγρό την Τετάρτη 15 Ιουνίου του 1994, επειδή πηγαίναμε μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα με το αυτοκίνητο στο Ντόβερ για να πάρουμε το φέριμποτ για τη Γαλλία και κάναμε αυτό που έλεγε ο πατέρας γραφική διαδρομή, που σημαίνει να πηγαίνεις από μικρούς δρόμους και να σταματάς για μεσημεριανό σε μια ταβέρνα μέσα στις πρασινάδες στους αγρούς.

Εγώ όταν πήγα σε έναν αγρό με αγελάδες στάθηκα και κοίταξα τον αγρό και παρατήρησα τα εξής πράγματα:

  1. Στον αγρό υπήρχαν 19 αγελάδες από τις οποίες οι 15 ήταν μαύρες και άσπρες και οι 4 ήταν καφετιές και άσπρες.
  2. Υπήρχε ένα χωριό στο βάθος που είχε 31 ορατά σπίτια και μια εκκλησία με έναν τετράγωνο πυργίσκο χωρίς μυτερή κορυφή.
  3. Υπήρχαν αναχώματα στον αγρό, που σημαίνει ότι κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους ήταν αυτό που λέγανε χωράφι με αμπολές, αυλάκια δηλαδή, και οι άνθρωποι που ζούσαν στο χωριό είχαν ο καθένας από ένα χώρο ανάμεσα σε αμπολές να καλλιεργήσουν.
  4. Στο φράχτη υπήρχε μια σακούλα από σουπερμάρκετ, ένα πατικωμένο κουτί κόκα κόλα μ’ ένα σαλιγκάρι πάνω του κι ένα μεγάλο κομμάτι πορτοκαλί σκοινί.
  5. Η βορειοανατολική άκρη του αγρού ήταν υπερυψωμένη και η νοτιοδυτική άκρη ήταν πιο χαμηλή και ο αγρός έκανε μια ελαφριά πτυχή προς τα κάτω κατά μήκος της γραμμής ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο άκρες, οπότε η βορειοδυτική και η νοτιοανατολική άκρη ήταν αμυδρά πιο κάτω απ’ όσο θα ήταν κανονικά αν ο αγρός ήταν μια επίπεδη, κεκλιμένη πεδιάδα.
  6. Έβλεπα καθαρά τρεις διαφορετικούς τύπους χορταριών και δύο χρώματα λουλουδιών ανάμεσα στα χορτάρια.
  7. Οι αγελάδες κοίταζαν ως επί το πλείστον προς την κορυφή του λόφου.

Υπήρχαν άλλα 31 πράγματα σ’ αυτόν τον κατάλογο πραγμάτων που παρατήρησα, αλλά η Σόμπαν είπε πως δεν ήταν ανάγκη να τα γράψω όλα. Αυτό σημαίνει ότι είναι πάρα πολύ κουραστικό να βρίσκομαι σ’ έναν καινούριο τόπο, γιατί παρατηρώ όλα τα πράγματα. Κι αν κάποιος με ρωτούσε πως ήταν οι αγελάδες ενδεχομένως να τον ρωτούσα ποια απ’ όλες.

Όταν βρίσκομαι σ’ έναν καινούριο τόπο, επειδή ακριβώς παρατηρώ τα πάντα, λειτουργώ όπως ένας υπολογιστής. Που κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα και κάποια στιγμή ο κεντρικός επεξεργαστής μπλοκάρει και δεν υπάρχει αρκετός ελεύθερος χώρος για να σκεφτεί άλλα πράγματα. Κι όταν σ’ αυτόν τον καινούριο τόπο υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα γιατί οι άνθρωποι δεν είναι σαν τις αγελάδες, σαν τα λουλούδια και σαν το χορτάρι και μπορούν να σου μιλάνε και να κάνουν πράγματα που δεν τα περιμένεις, οπότε πρέπει να προσέχεις ότι υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο κι επίσης πρέπει τα πράγματα που ενδεχομένως μπορεί να συμβούν. Μερικές φορές μάλιστα όταν είμαι σε έναν καινούριο τόπο και υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι εκεί, είναι σαν να διαλύεται ο υπολογιστής. Τότε εγώ πρέπει να κλείσω τα μάτια μου, να βάλω τα χέρια μου πάνω στ’ αυτιά μου και να βογκήξω που είναι κάπως σα να πατάω CTRL+ALT+DEL και να σβήνω τα προγράμματα, να κλείνω τον υπολογιστή και να κάνω επανεκκίνηση, έτσι ώστε να μπορέσω να θυμηθώ τι κάνω και ποιος είναι ο προορισμός μου.
(Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα. Μαρκ Χαντον. Εκδόσεις Ψυχογιός, σελ.189-193

Σεμινάρια

unable to load XML file

Ενημερωτικό δελτίο

Εγγραφείτε στη λίστα ενημερωτικών δελτίων μας παρακάτω:

*υποχρεωτικό πεδίο